O Jarku była ta opowieść cała,
co czuł, gdy w nim burza się rozpętała.
Dzieci mówiły: „to złość, to smutek”,
„czasem radość, a czasem mały wyrzutek”.

„Serce mi bije, raz szybko, raz mocno!”,
„Ręce napięte – nie jest tak prosto!”
„Chce się krzyczeć albo zapłakać”,
gdy emocji niełatwo okiełznać i złapać.

Lecz potem przyszły ćwiczenia sprytne,
uspokajanki – proste i bystre.
„Oklepywanki” i „kolce jeżyka”
pomogły znaleźć spokój w chwil kilka.

Oddech spokojny, ciało rozluźnione,
emocje nagle już mniej szalone.
„Jest mi spokojniej” – dzieci mówiły,
„Już nie jestem zły” – bardzo się cieszyły.

Najważniejszy wniosek z tego wynika:
każda emocja to dla nas wskazówka.
Gdy ją nazwiemy i dobrze poznamy,
łatwiej spokój w sobie odnajdziemy sami.

Bo w szkole, w domu – zawsze, wszędzie,
ta mądra wiedza z nami już będzie.
Szkoła połączona – sercem i głową,
uczy, jak radzić sobie… mądrze i zdrowo!